Bazı ilişkiler vardır; baştan itibaren yoğun, hızlı ve sarsıcıdır. Tanışmanın ilk anlarından itibaren güçlü bir bağ hissi oluşur, taraflar kendilerini “nihayet anlaşılmış” gibi hisseder. Ancak zaman ilerledikçe bu ilişki huzurdan çok yorgunluk, yakınlıktan çok kafa karışıklığı üretmeye başlar. Klinik pratikte bu tür ilişkiler sıklıkla narsist–empat çekimi olarak karşımıza çıkar. Bu yazı, narsist–empat çekiminin ne olduğunu, bu iki

Danışanların sıkça dile getirdiği bir deneyim vardır: “Hiçbir şey yapmak istemiyorum.” Bunu çoğu kişi önce kendine karşı bir yargıya dönüştürür: “Herhalde tembelim.” Oysa bu his, çoğu zaman tembellikle açıklanamayacak kadar karmaşık, duygusal, bilişsel ve fizyolojik kökleri olan bir durumdur. Bu psikoeğitim metni, siz değerli okurların bu durumu suçluluk veya utançla değil, daha meraklı ve kendinizi daha iyi anlamaya yönelik

Görüntüde her şey yolundaymış gibi duran, dışarıdan bakıldığında “sorunsuz” addedilen ama içeride yavaş yavaş duygusal bağların koptuğu ilişkiler vardır. Kimse yüksek sesle kavga etmez, kimse kapıyı çarpmaz, bazen gündelik hayat bile sorunsuzca akar. Fakat içten içe iki kişi arasında görünmez bir duvar yükselir. İşte bu süreç, literatürde giderek daha fazla konuşulan “sessiz boşanma” olarak adlandırılır. Sessiz boşanma,